معماری اسلامی و اروپایی

معماری اسلامی در قرن هفتم پس از میلاد آغاز شد و فرم های معماری خاورمیانه و بیزانس باستان را در خود جای داد، اما ویژگی های متناسب با نیازهای مذهبی و اجتماعی جامعه را نیز توسعه داد. نمونه هایی را می توان در سراسر خاورمیانه، ترکیه، شمال آفریقا، شبه قاره هند و در بخش هایی از اروپا مانند اسپانیا، آلبانی و کشورهای بالکان در نتیجه گسترش امپراتوری عثمانی یافت. در اروپا در دوره قرون وسطی، اصناف توسط صنعتگران برای سازماندهی تجارت خود تشکیل می شد و قراردادهای مکتوب به ویژه در رابطه با ساختمان های کلیسایی باقی مانده است.

نقش معمار معمولاً با نقش استاد سنگ تراشی یا Magister lathomorum که گاهی در اسناد معاصر توصیف می شود یکی بود. عمده ترین فعالیت های معماری ساختمان های صومعه ها و کلیساها بود. از حدود سال 900 پس از میلاد، جنبش های روحانیون و تجار دانش معماری را در سراسر اروپا منتقل کردند و در نتیجه سبک های پان اروپایی رومانسک و گوتیک به وجود آمد. همچنین بخش قابل توجهی از میراث معماری قرون وسطی استحکامات متعدد در سراسر این قاره است. از بالکان تا اسپانیا و از مالت تا استونی، این ساختمان ها بخش مهمی از میراث اروپایی را نشان می دهند.

در اروپای رنسانس، از حدود سال 1400 به بعد، احیای یادگیری کلاسیک همراه با توسعه اومانیسم رنسانس رخ داد، که تأکید بیشتری بر نقش فرد در جامعه نسبت به دوره قرون وسطی داشت. ساختمان ها به معماران خاصی - برونلسکی، آلبرتی، میکل آنژ، پالادیو - نسبت داده می شد و فرقه شخصی آغاز شده بود. هنوز هیچ خط جدایی بین هنرمند، معمار و مهندس اسپیس فریم یا هر یک از مشاغل مرتبط وجود نداشت، و این نام اغلب یکی از اولویت های منطقه ای بود. احیای سبک کلاسیک در معماری با رشد علم و مهندسی همراه بود که بر تناسبات و ساختار ساختمان ها تأثیر گذاشت.

در این مرحله، هنوز امکان طراحی پل برای یک هنرمند وجود داشت، زیرا سطح محاسبات ساختاری در حیطه کلیات بود. دانش نوظهور در زمینه های علمی و ظهور مصالح و فناوری جدید، معماری و مهندسی شروع به جدایی کردند و معمار شروع به تمرکز بر زیبایی شناسی و جنبه های اومانیستی کرد که اغلب به هزینه جنبه های فنی طراحی ساختمان تمام می شد. همچنین ظهور «معمار جنتلمن» وجود داشت که معمولاً با مشتریان ثروتمند سروکار داشت و عمدتاً بر ویژگی های بصری ناشی از نمونه های اولیه تاریخی متمرکز بود که نمونه ای از خانه های روستایی در بریتانیای کبیر بود که به سبک نئوگوتیک یا بارونی اسکاتلندی ساخته شده بودند.

آموزش رسمی معماری در قرن نوزدهم، به عنوان مثال در École des Beaux-Arts در فرانسه، تأکید زیادی بر تولید نقشه های زیبا داشت و به زمینه و امکان پذیری کمی تأکید داشت. در همین حال، انقلاب صنعتی درها را برای تولید و مصرف انبوه باز کرد. زیبایی شناسی معیاری برای طبقه متوسط شد زیرا محصولات تزئینی که زمانی در استان گران قیمت صنعت بودند، با تولید ماشینی ارزان تر شدند. معماری بومی به طور فزاینده ای تزئینی شد. سازندگان خانه می توانند با ترکیب ویژگی های موجود در کتاب های الگو و مجلات معماری، از طراحی معماری فعلی در کار خود استفاده کنند.